Hayatta Kalma Korkusunun Altın Çağı mı?
Hayatta kalma korku türü yeniden zirvede. Silent Hill ve Resident Evil gibi türle özdeşleşmiş seriler, modern çağın en popüler oyunlarını piyasaya sürüyor. Crow Country ve Signalis gibi geçmişten ilham alan bağımsız oyunlar da sürü halinde çıkıyor ve orijinal PlayStation klasiklerini yankılıyor. Bu, geçmiş yıllara kıyasla muzaffer bir değişim: 2000'lerin ortasında korku, aksiyon tarafından bastırılmıştı (EA'in Dead Space üçlemesinin gidişatına bakın) ve 2010'larda vaat edilen bir Silent Hill yeniden başlatması raflara hiç ulaşamadı. Ancak son dönemdeki hayatta kalma korku oyunlarının rekor kıran başarısı birkaç şeyi akla getiriyor: Başından beri gerçek bir hayatta kalma korkusuna açlık vardı ve şu an yeni bir altın çağın içindeyiz. Yaklaşan Silent Hill: Townfall belki de bu ikincisini doğrulamaya yardımcı olabilir.
Peki Ya Gizem?
Ancak, en azından şu an için, türün mevcut durumu size eski güzel günleri özletirken yeni bir altın çağa girdiğimizi kabul etmek imkânsız. Hayatta kalma korkusunun son zaferlerine rağmen, sektörün en büyük isimleri türün hayati bir bileşenini unutmuş görünüyor: gizem. Ne de olsa bilinmeyenden daha korkutucu çok az şey var. Bazıları türün çetrefilli tarihi göz önüne alındığında kaçınılmaz olarak şekil değiştirdiğini savunur. Büyük ve ticari açıdan başarılı bir değişim, birinci şahıs bakış açısının getirilmesiyle görüldü. Amnesia: The Dark Descent ve PT tarafından popülerleştirilen bu, türün geleneklerinden uzaklaşmayı temsil ediyordu ve ikinci baharının merkezine yerleşti. Üçüncü şahıs bakış açısı bir dizi temel öğeyle paketlenmişti: eşya toplama, özenle tasarlanmış ortamları keşfetme, orta zorlukta bulmacalar ve savaş ile kaçış arasında geçiş yapma. Birinci şahıs bakış açısı ise tamamen kırılganlıkla, dehşeti yüzünüze zorla ve tepki vermek için az zaman bırakmakla ilgili. Görüş alanınızı daraltarak, kelimenin tam anlamıyla çerçeveye gizem katıyor: ekranın kenarlarının ötesinde hangi korkular yatıyor?
Bu, Resident Evil'ı yedinci ana oyunuyla öne çıkardı; oyunun açılış saatleri acımasız takipçileri doğrudan yüzünüze sokuyordu. Ancak bu şok edici, çok gerçek korkular, stüdyolar güvenli bahislere yöneldikçe zamanla erozyona uğruyor. Bu yılın Resident Evil Requiem'i, herhangi bir yöne fazla yüklenmeme konusunda kasıtlı bir temkinliliği örnekliyor. Grace Ashcroft'u oynadığınız sekanslarda, dev bir takipçi bebek adam, tavandan inen durdurulamaz bir kız ve oyunun başlangıç bölgesindeki sayısız benzersiz sakini dahil olmak üzere pek çok korkunç tehdit var. Ancak tüm bunlar çıkış öncesi pazarlamada açıklandı ve Requiem'in en korkunç bölümünü, oyunun yapımını takip edenler için gizeminden yoksun bıraktı. Üstelik Grace'in korku odaklı sekansları, Leon'un bölümünü oluşturan testere sallayan, tekme atan aksiyonla eşleştirilmiş; bu, Resident Evil 4 ve 5'in çok tanıdık günlerine bir saygı duruşu ve sonunda doğrudan animeden alınmış gibi hissettiren bir motosiklet kovalamacasına dönüşüyor. Oyunun hikâyesi bu dengeleme çabası içinde yutuluyor, atmosferik anlatı geri planda kalıyor.
Townfall'dan Beklentiler
İşte tam bu noktada Silent Hill: Townfall umut vaat ediyor. Eski usul formülü doğru şekilde yakalarsa, oyuncuları elinden tutmak yerine gizemi ve belirsizliği kucaklayarak türün kayıp ruhunu geri getirebilir. Hayatta kalma korkusunun hayranları, bilinmeyenin yarattığı o saf dehşeti özlüyor. Townfall, belki de bize o korkuyu yeniden yaşatacak.
Henüz yorum yok — ilk yorumu sen yaz!