Control Resonant incelemesi: Remedy'nin tuhaf büyüsü bu kez biraz dağınık

Kardeş kavgası: Dylan Faden'in hikâyesi

Remedy'nin Control evreni, ilk oyunla birlikte oyuncuları hem bürokratik kabuslara hem de doğaüstü kaoslara sürüklemişti. Şimdi karşımızda Control Resonant var ve bu kez kontrol bizde değil, Dylan Faden'de. On yaşında zorla laboratuvar faresi yapılan, ardından yedi yıl boyunca Hiss adlı kötücül varlık tarafından ele geçirilen ve sonrasında komaya giren Dylan, şimdi uyanmış durumda. Kız kardeşi Jesse ise Federal Kontrol Bürosu'nun direktörü olarak Hiss'i En Eski Ev'de hapsetmek için yedi yıllık bir karantina uygulamıştı. Ama şimdi Hiss, Manhattan'a kaçtı ve şehir dış dünyadan tamamen yalıtıldı. Dylan, hem Büro'nun bu yeni tehditle başa çıkmasına yardım etmek hem de belki de aynı boyutsal düzlemde bile olmayan kız kardeşini aramak zorunda.

İlk oyunu sevenler için bu, tanıdık ama bir o kadar da yeni bir hikâye. Remedy, her Control oyununu Faden kardeşlerden birinin yansıması olarak tanımlıyor. Ne yazık ki bu, Control'u daha sıkı ve anlatısal olarak daha tutarlı bir kardeş yaparken, Control Resonant'ı biraz dağınık bir yapıya büründürüyor. Büyük kardeş, türlerini çok iyi anlıyordu ve en önemlisi ne olmadığını biliyordu. Küçük kardeş ise farklı yönlere çekiliyor ve aile dinamiklerine daha duygusal bir yol izliyor; ancak bu duygusal hat, birkaç istisna dışında hikâyeye kendinizin de çıkarabileceği ya da hayal gücünüzde bırakmanın daha iyi olacağı katkılar sunuyor.

Bürokrasi ve kaosun dansı

İlk Control'un en büyüleyici yanı, devasa ve kayıtsız bir bürokrasiyi mitolojikleştirmesiydi. SCP Vakfı'ndan ilham alan bu yaklaşım, 1960'ların pnömatik tüpleri ve dosyalama tutkunu memurlarıyla birleşince ortaya eşsiz bir ton çıkıyordu. Sıradanlığın verdiği sıkıcılık ile doğaüstü ucubelerin gösterisi arasındaki bu karşıtlık, oyunun ruhunu oluşturuyordu. İşten atılmış bir çalışanın İK'ya şikâyet dilekçesi yazarken bir zihin kontrolcüsünün binayı ele geçirmesi gibi absürtlükler, oyunun belgeleri, kayıtları ve bulunan eşyalarıyla birleşerek muhteşem bir spekülatif kurgu sunuyordu.

Control Resonant ise zorunlu olarak farklı bir yaratık. Öncelikle çok daha üç A kalitesinde bir aksiyon RPG'si olmuş; geniş bir harita, ilgi çekici kişiler ve tekrarlayan dünya olayları için küçük işaretçilerle dolu. Bu da oyuna daha fazla "yan iş" ve keşif getiriyor, ama ne yazık ki bu yan işler, ilk oyunun anlatısal özel sosunu gölgede bırakıyor. Yine de Remedy'nin tuhaf ve sevimli dünyası, her köşede kendini hissettiriyor. Eğer ilk oyunun bürokratik kabuslarına ve doğaüstü kaosuna aşinaysanız, Dylan'ın hikâyesi sizi yine de içine çekecektir; ancak bu kez anlatılan hikâye, ablanınki kadar keskin ve akılda kalıcı olmayabilir.