Final Fantasy Resonance ile Geçmişe Saygı, Geleceğe Cesur Bir Adım: İzlenimler

Bir Kelimeyle Başlayan Yolculuk: 'Puissance' ve Noctis'in Vizyonu

Final Fantasy Resonance'un demosuna başladıktan yaklaşık iki dakika sonra, daha önce hiç görmediğim bir kelimeyle karşılaştım: 'Puissance'. Oyunlarda bu nadir olur. Eski İngilizce ve Fransızca kökenli bu kelime, 15. yüzyıla dayanıyor ve 'güç' ya da 'kuvvet' anlamına geliyor. Bu kelimeyle, Noctis'in Vizyonu'nun bulunduğu tuhaf, kristal bir mağarada karşılaştım. Partimde Noctis zaten vardı, ancak türbeye girmek bana onu edinme anını yeniden yaşama fırsatı verdi. Her şey bir montaj gibiydi: Final Fantasy XV'ten anlar etrafımda canlandı ve Noctis'in yerinde olsaydım ne yapacağıma dair sorulara cevap verdim. Cevaplarım Noctis'in eylemleriyle ne kadar örtüşürse, aramızdaki bağ o kadar derinleşiyordu. Bunların hiçbirinin bir önemi yoktu elbette; Noctis'e zaten sahiptim ve tekrar yaparak ekstra 'puissance' kazanamayacaktım. Yine de iyi ki yaptım. Resonance'da buna benzer harika küçük anlar var.

Göz Alıcı HD-2D ve Unutulmaz Müzikler

Öncelikle bariz olanı söyleyelim: Resonance, HD-2D görsel stilinin şimdiye kadar gördüğüm en etkileyici kullanımına sahip. Dünya haritasında bulutların süzülüşü, rüzgarda hışırdayan çimenler... Her şey büyüleyici. En çarpıcı olan ise karakterlerin bu dünyadaki hareketi. HD-2D bazı oyunlarda karakterin dünyaya yabancı kalmasına neden olabilir; ama burada karakterleriniz hem dikkat çekici hem de dünyaya tam anlamıyla uyumlu. Noctis ile vakit geçirdikten sonra asıl demoyu oynamak için Rüzgar Tapınağı'na gittim. Dünya haritasında savaş sistemini kavramak için biraz oyalandıktan sonra Chocobo'ma atlayıp yola koyuldum. Bu tür önizlemelerde genellikle görsellik ön plana çıkar ama Resonance'ın müziklerini de göz ardı etmemek gerek. Chocobo teması, Swing de Chocobo'ya yapılan göndermelerle birlikte kendimi evimde hissettirdi. Savaş müziği ise tam bir başyapıt; başımı sallamadan edemedim. Yakın gelecekte Distant Worlds konserlerinde bu parçayı duymamız sürpriz olmaz.

Tanıdık Yüzler, Yeni Bir Savaş Sistemi

Rüzgar Tapınağı'nın içinde demo ciddi anlamda başladı. Dışarıda kurtları ve diğer canavarları hızla alt eden ekibim, içeride daha zorlu bir sınavla karşı karşıyaydı. Savaş sistemi oldukça ilginç. Takımımda dört karakter vardı: Rain, Lasswell, Fina ve Lid. Rain, ateş kılıcıyla klasik bir protagonist; Lasswell, 'havalı olmaya çalışan' ama bir o kadar da yetenekli bir kılıç ustası. Fina, okçuluğun yanı sıra partinin iyileştiricisi; Lid ise dev çekici ve taş saldırılarıyla Hırsız sınıfına en yakın isim olmasına rağmen, aslında Cid olmayı hedefliyor - burada unvan olarak kullanılıyor. Bu ekip, savaş sonrası birbirlerini neşelendirmeleriyle (ya da Lasswell'in belli etmemeye çalışmasıyla) klasik Final Fantasy havasını yansıtıyor. Resonance'u farklı kılan ise daha önce bahsettiğim Vizyonlar. Vizyonlar sadece geçmiş Final Fantasy oyunlarına yapılan havalı göndermeler değil; aynı zamanda karakterlerinize takabileceğiniz ve savaşta güçlerinden yararlanabileceğiniz partnerler. Her parti üyesine aynı anda yalnızca bir Vizyon takılabiliyor. Benim ekibimde ise Işık Savaşçısı gibi efsanevi isimler vardı. Bu sistem, hem nostaljiyi hem de stratejik derinliği bir araya getiriyor.

Final Fantasy Resonance, geçmişe saygı duyarken seriyi yeni bir yöne taşıma konusunda iddialı. Bir saatlik deneyimimden çok etkilendim. Görsel şölen, müzikler ve savaş sistemiyle Resonance doğru şeyler yapıyor gibi görünüyor. Tam anlamıyla başarılı olup olmayacağını bekleyip göreceğiz, ama serinin hayranları için şimdiden heyecan verici bir yapım.