1666: Amsterdam Erken Erişimde: Hatalarla Dolu Ama Vizyonu Büyük Bir Oyun

Sam Raimi'nin eski bir profilini hatırlıyorum; gençliğinde arkadaşlarıyla çektiği Super-8 filmlerinden bahsediyordu. Oyuncak askerlerin halıda durduğu bir çekim, ardından Sam ve arkadaşının yan yana durduğu bir başka çekim... Ama izleyenler bu iki görüntünün birbirine bağlı olduğunu anlayamıyordu. Raimi, izleyicinin filmi anlayamaması için önce daha iyi bir film yapımcısı olması gerektiğini söylüyordu. Bu hikaye, 1666: Amsterdam'ı anlatmak için tuhaf bir giriş olabilir, ama emin olun ki bu oyun, birçok kişinin seveceğinden çok daha fazlasını hak ediyor.

Bir Rüya mı, Bir Kâbus mu?

1666: Amsterdam, Assassin's Creed'in yaratıcısı Patrice Désilets'in imzasını taşıyan, cadı temalı bir aksiyon-macera oyunu. Erken erişimde karşımıza çıkan bu yapım, daha ilk dakikalardan itibaren sıra dışı bir deneyim sunuyor. Oyunun başlarında, Amsterdam'daki 1990'lar temalı butik bir otelde neredeyse tamamen çıplak dolaşıyorsunuz. Bir vizyonda gördüğünüz dış mekana ulaşmaya çalışırken, yolunuz tuhaf, düşük çözünürlüklü insan grupları tarafından kesiliyor. Yüzleri ifadesiz, hareketsiz duran bu figürler, kapı aralıklarında kümelenmiş durumda.

İlk başta bu karşılaşma bir rüya mı, yoksa bir tür büyü mü diye düşünmeden edemiyorsunuz. Ancak oyunun aslında sizi belirli bir bulmacaya yönlendirmek için bu kalabalıkları kullandığını fark ediyorsunuz. Küçük bir ekip ve kısıtlı bütçeyle büyük bir vizyonu hayata geçirmeye çalışmanın zorlukları, düşük kaliteli karakter modelleri ve tekrarlanan yüzler olarak karşımıza çıkıyor. Bu da oyuncuda Raimi benzeri bir şaşkınlık yaratıyor: Bu neyin nesi?

Kusurlar ve Sürrealizm İç İçe

1666: Amsterdam'ın tadını çıkarmak için bazı zorluklara katlanmanız gerekiyor. Oyundaki yapay zeka, her zamanki gibi sıkıntı verici. Hatalar ve pürüzler cabası. Zaman zaman çökmeler yaşanıyor, bazen de oyunu yeniden başlatmak zorunda kalıyorsunuz. Tüm bu teknik aksaklıklar, oyunun iddialı yapısını gölgeliyor.

Ancak tam da bu noktada oyunun asıl potansiyeli ortaya çıkıyor. Geliştiriciler, büyük bir hikayeyi anlatmak için sınırlı imkanlarla mücadele ederken, istemeden de olsa sürrealist anlar yaratıyor. Cadılık temalı bu oyun, gerçeküstücülüğü hem bilinçli hem de kazara bir araya getiriyor. Bu yönüyle 1666: Amsterdam, sıradan bir oyun olmaktan çıkıp, izleyenleri şaşırtan bağımsız bir filme dönüşüyor.

Sonuç: Bir Şans Verilmeli mi?

1666: Amsterdam, erken erişimde olgunlaşmamış bir meyve gibi. Ancak bu meyvenin içinde, iyi bir oyunun tohumları saklı. Patrice Désilets'in vizyonu, tüm hatalarına rağmen oyuncuya farklı bir deneyim vaat ediyor. Eğer sıra dışı ve iddialı yapımlara açıksanız, bu oyuna bir şans vermek isteyebilirsiniz. Ama unutmayın, bu yolculukta sabırlı olmanız ve bazı tuhaflıkları görmezden gelmeniz gerekebilir.

Sonuç olarak, 1666: Amsterdam, hatalarla dolu ama aynı zamanda gerçek bir tutku ve vizyon barındıran bir yapım. Tıpkı Sam Raimi'nin ilk filmleri gibi, kusurlarıyla bile merak uyandırıyor. Belki de bu oyun, zamanla daha da iyi bir hale gelecek ve izleyicilerin anlayabileceği bir olgunluğa ulaşacak. Şimdilik ise, cesur bir deneme olarak karşımızda duruyor.